Reisverslag dag 17 – Op naar de warmte

Posted by on November 18, 2012

Veel uurtjes om bij te slapen gehad, dus tijd om weer op te staan. Het ontbijt was om 7:30, en het regende nog wat. Dus maar hopen dat het straks beter is. En we hadden geluk. Toen we om 8:30 weer gingen lopen was het droog. ook zagen we hier en daar wat blauw. Er was nog wel veel laag hangende bewolking, maar dat gaf ook wel zn charmes. Ook de hoogste berg van Afrika (Toubkal 4167m) was deels zichtbaar. We hadden nu maar een uurtje te lopen tot ons startpunt waar de bus ons weer oppikt. Onderweg liepen we nog langs een gebouw wat was gebruikt voor de film Kundun. Zelf nog nooit van gehoort, maar schijnt een tibaanse film te zijn. Bijna alles was bergafwaards dus een lekkere beweging voordat we weer een busrit hadden.

Toen we met de bus vertrokken merkte we de afstand welke we hadden gelopen. totaal was het ongeveer 60km de afgelopen dagen. Door de extra regen was de rivier breder geworden, en bruin gekleurt. Het stuk waar we eerder de rivier doorstaken was nu wel wat spannender geworden. Ook waren delen van de weg al weggespoelt. We trokken door het gebergte naar de volgende bestemming. De rit leek meer op een tochtje op een dronken drommedaris. Want het was scherpe bocht na bocht, voor vele uren. Op een een of andere manier denken de meeste chaufeurs bij zulke wegen dat het ineens een racebaan is geworden. Op zich leuk als je in je eentje rijdt, maar met passagiers toch iets minder. We werden ook steeds stiller en stiller. We zouden een koffie break bij een pas doen. Onderweg zag ik diverse dorpjes in de vallei wat er prima uit zag voor een bakkie pleur. Dus toen we stevig begonnen te klimmen naar de pas begon ik al een vermoeden te krijgen. En idd bovenin was het behoorlijk fris, dus troosten we ons maar met een bakje oploskoffie en wat koekjes van de locale cuisine. De gids toch maar even gevraagt of we bij lange bochtige ritjes af en toe een break mogen hebben. Maar volgens hem waren er geen andere locaties om dit te doen in de buurt. Onze beleving hierover was toch iets anders.

We dalen aan de andere kant naar beneden door de wolken, langzaam maar zeker wordt het zicht beter en kunnen we in de verte het platte land zien waar de volgende bestemming is. Er lijken wel een hoop meren te zijn, maar dit zijn eigenlijk een soort plastic kassen waar fruit wordt geteeld. Vele panorama cafeetjes passeren we verder naar beneden. Het landschap wordt platter en we zien veel amandel bomen. Deze staan er om bekent dat geiten en aan hangen en er in klimmen. Dit doen ze wanneer er geen vruchten op de grond meer te vinden zijn. We zagen veel bomen en veel geiten, Maar een combinatie waarbij de een op de ander was geklommen niet. Wel een geit die zich aan het uitrekken was tegen een boom. maar dit telt niet.

We stoppen bij een benzine station voor de lunch. Dit zou niet echt de eerste keuze van de groep zijn, maar de gids weet niets beters in de buurt. En het was ondertussen als ergens na 2-en dus een lunch ging er wel in. Zeker na zo een mobiele ochtendgymnastiek wil je wel iets hartigs. Zodra we uitstappen merken we iets wat de blauwe lucht al verrade, het is goed warm geworden. We waren vanochtend begonnen met een klamme beneden de 10 graden, en zitten nu op een droge +25. Een zeer aangename verandering. Ik bestel een brochete, en deze is lekker mals, dus dat ging er ook prima in. Behalve het aangename klimaat, zijn onze oude vrienden van het seizoen ook weer terug zodra het eten op tafel wordt gezet. Dus het is een gevecht tussen ons en de vliegen wie het eerste iets te eten hebben. De strijd eindigt met een tussenstand van 1-0 voor de mensen. Het gebied waar we nu in beland zijn is een beetje de betuwe van marrokko, en dat is ook wel te merken aan de fruitgaarden en de grotere en luxere woningen van de landeigenaren. Wat ook wel opvallend hier is zijn de taxies. Bij steden als meknes en fez waren het voornamelijk oude creme mercedesen uit de jaren 70, terwijl het hier groene oude opels zijn. Wat hier nog veel rondrijd als vrachtwagens zijn bedfords in ronde vormen. Ik heb ze wel eens op tv en in een museum gezien, maar nog nooit in het wild gebruikt.

We komen aan in Taroudannt, dit is een soort Marakech in het klein. Het hotel ziet er prima uit, en we vluchten allemaal als eerste naar de douche. Dit was een waar walhalla. Lekker warm water, en door het badkamerraam had je uitzicht op palmbomen en een blauwe lucht. Daarna nog een baard verwijderen, en kunnen ons weer in het publiek vertonen.

Voor het avond eten zijn we de stadt in gegaan. volgens de gids was het vlak bij, paar keer rechts en een paar keer links. Alleen de praktijk was iets anders, dus in hetdonker waren we knap verdwaalt. Zelf met de kaart welke we mee hadden gekregen. Gelukkig wilde een locale bewoner ons helpen om het plein te vinden. Al snel kwamen we er achter dat de afstanden op de kaart in werkelijkheid wel een stuk groter waren. Op het plein een cafeetje binnen gelopen en dar ons tegoed gedaan aan de brochettes. Smaakte opperbest.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *