Reisverslag dag 19 – mediterane marokko en boomgeiten

Om 7:30 het ontbijt, vandaag vertrekken we naar de volgende bestemming. We rijden langs het verblijf waar president miterant soms verblijft. Zijn voorouders komen namelijk uit deze stadt. Gisteren kwam ik ook in een winkeltje waar de verkoper ook met hem op de foto stond. Dus die franse connectie is er nog steeds. Het landschap verandert langzaam van een vlakte met bomen naar licht glooied. Ook veranderen van type weg, we gaan nu weer terug naar de peage. iets wat we al weer 1 1/2 week niet meer hadden gezien. De B-wegen zijn op zich niet zo slecht, maar een beetje uitgestrekt asvalt is soms ook wel prettig.

Onze eerste bestemming van vandaag is Agadir. Deze kustplaats is rond 1960 geraakt door een stevige aardbeving. hierdoor zijn vele mensen overleden, en zijn bijna alle gebouwen met de grond gelijk gemaakt. Het gevolg hiervan is dat er veel nieuwbouw is. De stadt doet erg denken aan een franse kust plaatsje. Veel strakke gebouwen, breede prommenade , en restaurantjes uitkijkend naa de zee. Persoonlijk vind ik dit altijd wel een fijne omgeving. Doet me denken oude vakanties. Ook zijn hier veel oude westerse toeristen om te overwinteren. De meeste reisgenoten vind deze vorm van badplaats iets minder, en verkiezen meer een oude medina. Ach ieder zo z’n meug.

We zetten onze reis door lags de kust naar het noorden. Het gebied dat we passeren is een golfsurfers locatie en er zijn mooie hoge golven. Het is een mooie bochtige weg langs de rotsen. Een glimlach komt op het gezicht van de cahuffeur en de snelheid klim gestaag. Onderweg zien we toch nog een paar geiten in de boom. Even een snelle foto, en we vliegen verder. Onderweg komen we langs een dorp waar veel bananeden orden geteeld en verkocht. Zelf had ik nog geen zin in deze tropische weduwe troost, maar enkele andere kopen toch nog een paar trosjes voor ongeveer 0,80 euro/kg.

De snelheid gaat ineens omlaag, en de rit wordt aangenamer. Een stukje verderop zit een agent geduldig te wachten met een lasergun in zijn hand. Misschien zouden ze deze controlles eens vaker moeten uitvoeren.

We stoppen bij een cooperatie waar ze argan olie maken. Dit is de olie welke uit de amandel wordt gehaald welke de geiten zo lekker vinden. De amandel wordt gebroken en wordt gemalen tot een soort pasta. Je kan ze ook eten maar dit is iets minder, het voornaamste doel is de cosmetische industrie. Alleen vond ik deze locatie wel erg voor de toeristen gemaakt. Er was een soort verhoging waar ze de bereiding deden, en de dames zagen er niet echt uit alsof ze dit werk hele dagen deden. De cosmetische producten waren in mooie witte potjes en prijzen waren ook in euro’s aangegeven. Tja misschien ben ik iets te kritisch met dit soort dingen, maar de dames vonden het geweldig.

We rijden vrolijk verder over de wegen. De bochten en het rijgedrag worden rustiger, en de meeste beginnen in slaap te sukkelen. Richting 3-en komen we aan in Essaouira. Het is een vestingstadje wat autovrij is, dus het laatste stuk gaat met de benenwagen. Het hotel in in een soort sjieke koloniaase stijl. Erg mooi. De kamer is zo een 2.5×2.5m en het toilet en douche is gezamelijk. Dus dat kan nog leuk worden met de timing sochtends. 🙂 Ondertussen had iedereen wel stevig honger gekregen dus het werd wel tijd voor de lunch. We liepen door het stadje zodat we meten wisten waar alles een beetje was. Onderweg werd ik al binnen enkele minuten aangesproken of ik hash wilde. Wat voor een uitstraling heb ik toch? We liepen ook langs de massage salon waar we eerder een prijslijst van hadden ontvangen. Maar ik vond deze prijzen niet voldoende afwijken van de nederlandse om het aanlokkelijk te maken. We stoppen ook nog bij een shop waar ze zilveren sieraden maken. En we hadden enorm geluk vandaag want we kregen wel 10% korting vandaag van de verkopers. En verder kon je niet onderhandelen maar wel met visa en mastercard betalen. Na even wat prijsjes te hebben bekeken zag ik al snel dat we bij het vorige dorpje ongeveer de helft kwijt waren. Maar dit scheen dan ook heel echt zilver te zijn. hmm jaja. iig, tijd om een stukje te knagen. Langs de boulevar was er een aardig visrestaurant, dus mooie gelegenheid om een goed te bunkeren. Gezien het tijdstip zat dit meteen een avondmaaltje worden.

Dit plaatsje is echt geweldig. Lekker rustig en chill, rond de 20 graden en een zacht briesje. Verder was de lucht een beetje licht mistig wat er mooi was om te zien.

Even later op een terrasje zagen we dat dit voornamelijk een surf-dudes en kunstenaars plaatsje was. Vol met een bonte verzameling van mensen dus. Ook zag je hier iets minder gesluierde vrouwen. De zon liet zich in de zee zakken en het kippenvel gaf aan dat het tijd was om naar binnen te gaan. Ik had al enkele dagen m’n blog niet kunnen bijwerken, en hier was wifi, dus mooie gelegenheid om dit even mooi te doen.

Ik had al enkele dagen een rauwe keel, en had ehm genegeerd, maar nu belande ik toch echt in de volgende fase. niesen en snotteren dus. Maar ik niet alleen, want met ons gezelschap waren een mooi orkest van blaazers. Dus dat werd voor mij iig niet meer stappen vandaag, maar een paar apc’s, een fles rum voor de keelontsmetting, en een fles water tegen het vocht verlies. Ik verwacht dat ik deze keer de stadsmuren wel kan laten trillen vanacht 🙂

Categories: Uncategorized | 1 Comment

Reisverslag dag 18 – Klein Marakesh

Al vrij vroeg wakker met het licht, maar toch een goed uitgeslapen gevoel. Buiten hoorde ik al de vogeltjes, en de zon had zn weg gevonden door het raam naar binnen. Dus maar de balkondeuren opengedaan om te genieten van de ochtendwarmte. Uiteindelijker toch er uitgekropen. Het ontbijt was een frans ontbijt in het zonnetje aan het zwembad. prima vertoeven in dit hotel moet ik zeggen. 🙂

Omdat ik ondertussen al wat paginas aan tekst en fotos verzameld had eens kijken of er een werkende wifi is te vinden. Maar de enige optie was meeliften op een internet cafe in de buurt als ik een hoekje van het hotel stond. en dan was deze nog vaag. Dus deze activiteit laten we voor dit dorp nog eventjes varen.

Het is nog een paar zonnige dagen voor marrokko, dus toch maar even wat was droppen. Het kost hier allemaal relatief weinig dus van deze deugd maken we graag gebruik. Het is een maandag ochtend, dus ook hier zijn de meeste winkels nog gesloten. Om de tijd aangenaam te doden strijken we neer op een frans terrasje, en beginnen met het marokaanse leven te bestuderen. Wat al snel opvalt is dat hier veel wordt gefiets, en dat de brommers een rustige snelheid hebben. Geen volgas knetterdende brommers. Je zou je bijna in een frans dorpje 100 jaar gelden wagen. Zeker omdat hier ook toeristen taxis zijn in de vorm van paardenkoetsjes. Een van de groepgenoten waarmee we op het terrasje zitten heeft een gebak voor bij de koffie gehaalt wat er uit ziet als een soort grote roos. Het lijkt het meeste op een soort zoet gefrituurde bladerdeeg slierten welke in het rond zijn gedrappeert.

Een beetje uitgekeken op de menigte duiken we de arabische souks in. Ongeveer 1/4 van de winkeltjes is pas open, maar het is voldoende om een lekker voor souveniers te shoppen. Zo komen we ook bij een soort juwelier welke zelf de sieraden maakt. Ze doen dit door verschillende materialen (hout/zilver/steen) in plaatjes op elkaar te stapelen en van rondom te schuren en te polijsten. Omdat er toch wat gekocht wordt, begint het spel van het afdingen. Het wederzijdse toneelspel eindigt met een uiteindelijke waard van minder dan de helft dan het startbod. Geen slechte score maar wel vermoeiend.

Nog zelf wat souveniers kopen en door naar de Berber souks. Deze lijkt veel op die in Meknes moet ik zeggen maar dan een stuk kleiner, en vooral rustiger. Dit is ook een van de grote kenmerken van dit plaatsje, je hebt er alle onderdeen maar het is minder toeristies en je kan je er meer ontspannen doorheen bewegen. Een beetje uitgesoukt gaan we naar het plein voor wat te drinken. Er is ook hier (net als in Marakesh) een slangenbezweerder welke met grote verhalen (in het arabisch) zijn diertjes toont. Hij doet blijken alsof hij ze zelf uit de jungle heeft gehaalt en met zn leven heeft moeten bekopen. Wat hier wel leuk is om te zien, is dat het voornamelijk locale bevolking trekt ipv toeristen. We ploffen uiteindelijk weer neer op een terasje voor wat koffie en straat entertainment in de vorm van de locale bevolking. Overigens werd de wc hier goed schoongehouden met een gezonde dosis amonia.

Tijdelijk scheiden hier mijn wegen met de groep want hun wilde graag een tochtje met de koets maken en ik wilde nog even wat souveniers kopen en mijn onderhandelingstechnieken uitproberen. Tevreden met mijn buit trok ik weer richting terras om het te delen. Even weer de gebruikelijke terras rituelen uitvoeren, en toen was het weer tijd om de gestreken goed op te halen.

Tijd om van groep te wisselen, deze keer met de 2 dames van de groep. Dus dat wordt weer shoppen in de souks. Ik begin er bijna zelf een vrouw van te worden. De dames proberen nog op hun maat gemaakte schoenen voor een prikkie te krijgen maar helaas. Wel vind ik nog een verse voorraad wierrook, Dit ruikt immers beter dan de nederlandse immitaties. Onderweg vind ik ook nog een tentje waar ze veel soorten koffiebonen verkopen. Dus dat was een goede reden om de thuisvoorraad aan te vullen met een marokaanse versie. We hadden van de gids al een locatie doorgekregen waar we bier konden drinken. We hadden wat ervaringen gehoord van medereisgenoten, en dat klonk wel een beetje vaag. Maar de eigen indruk was anders. Het was een soort tuin met een gallerij er om heen en een barretje waar ze wat basic alcohol verkochten. Overal zaten mannen aan tafeltjes met een lading aan lege flesjes voor hun. Niet helemaal een bruin cafe dus maar we raakten wel aan de praat met een locale marokaan. Overigens was voor ons de beste beschrijving voor deze tent hamam de biere. Voornamelijk omdat alles betegelt was. Het aan de praat raken met de Marokaan was voor de dames een uitgelezen mogenlijkheid om wat berber zinnetjes te vragen waarmee ze tijden onze reis van morgen de gids konden klieren. Zoals “Zijn hier nog mooie mannen?”,”Is hier een fotostop?”, “hebben ze hier een gids voor ons?”, etc. Dus dit kan nog een leuke rit worden. De beste man nodigt ons uit om bij hem thuis couscous te gaan eten. (hij scheen overigens wel thuis een vrouw en kinderen te hebben). Maar we slaan deze aardige geste toch maar af. De beste man had al 5 pils op, en ze staan hier niet echt bekent dat ze er goed tegen kunnen. Dus grote kant dat hij thuis met de tagine rond de oren krijgt als hij met 2 hollandse dames en een kale aankomt.

Ondertussen waren we al een paar bier verder maar hadden nog geen avond eten. Dus met een beetje een gevoel alsof je bent wezen stappen tijd voor dinner. Even wat lekker eten, en hier beweerde iemand dat hij mij gisteren had gezien in een andere stadt. Maar ja, wij kale blanken lijken ook allemaal op elkaar natuurlijk.

De dag had weer lang genoeg geduurd dus tijd om maar weer eens naar het mandje te duiken, want we vertrekken morgen al weer vroeg richting de kust.

Categories: Uncategorized | 3 Comments

Reisverslag dag 17 – Op naar de warmte

Veel uurtjes om bij te slapen gehad, dus tijd om weer op te staan. Het ontbijt was om 7:30, en het regende nog wat. Dus maar hopen dat het straks beter is. En we hadden geluk. Toen we om 8:30 weer gingen lopen was het droog. ook zagen we hier en daar wat blauw. Er was nog wel veel laag hangende bewolking, maar dat gaf ook wel zn charmes. Ook de hoogste berg van Afrika (Toubkal 4167m) was deels zichtbaar. We hadden nu maar een uurtje te lopen tot ons startpunt waar de bus ons weer oppikt. Onderweg liepen we nog langs een gebouw wat was gebruikt voor de film Kundun. Zelf nog nooit van gehoort, maar schijnt een tibaanse film te zijn. Bijna alles was bergafwaards dus een lekkere beweging voordat we weer een busrit hadden.

Toen we met de bus vertrokken merkte we de afstand welke we hadden gelopen. totaal was het ongeveer 60km de afgelopen dagen. Door de extra regen was de rivier breder geworden, en bruin gekleurt. Het stuk waar we eerder de rivier doorstaken was nu wel wat spannender geworden. Ook waren delen van de weg al weggespoelt. We trokken door het gebergte naar de volgende bestemming. De rit leek meer op een tochtje op een dronken drommedaris. Want het was scherpe bocht na bocht, voor vele uren. Op een een of andere manier denken de meeste chaufeurs bij zulke wegen dat het ineens een racebaan is geworden. Op zich leuk als je in je eentje rijdt, maar met passagiers toch iets minder. We werden ook steeds stiller en stiller. We zouden een koffie break bij een pas doen. Onderweg zag ik diverse dorpjes in de vallei wat er prima uit zag voor een bakkie pleur. Dus toen we stevig begonnen te klimmen naar de pas begon ik al een vermoeden te krijgen. En idd bovenin was het behoorlijk fris, dus troosten we ons maar met een bakje oploskoffie en wat koekjes van de locale cuisine. De gids toch maar even gevraagt of we bij lange bochtige ritjes af en toe een break mogen hebben. Maar volgens hem waren er geen andere locaties om dit te doen in de buurt. Onze beleving hierover was toch iets anders.

We dalen aan de andere kant naar beneden door de wolken, langzaam maar zeker wordt het zicht beter en kunnen we in de verte het platte land zien waar de volgende bestemming is. Er lijken wel een hoop meren te zijn, maar dit zijn eigenlijk een soort plastic kassen waar fruit wordt geteeld. Vele panorama cafeetjes passeren we verder naar beneden. Het landschap wordt platter en we zien veel amandel bomen. Deze staan er om bekent dat geiten en aan hangen en er in klimmen. Dit doen ze wanneer er geen vruchten op de grond meer te vinden zijn. We zagen veel bomen en veel geiten, Maar een combinatie waarbij de een op de ander was geklommen niet. Wel een geit die zich aan het uitrekken was tegen een boom. maar dit telt niet.

We stoppen bij een benzine station voor de lunch. Dit zou niet echt de eerste keuze van de groep zijn, maar de gids weet niets beters in de buurt. En het was ondertussen als ergens na 2-en dus een lunch ging er wel in. Zeker na zo een mobiele ochtendgymnastiek wil je wel iets hartigs. Zodra we uitstappen merken we iets wat de blauwe lucht al verrade, het is goed warm geworden. We waren vanochtend begonnen met een klamme beneden de 10 graden, en zitten nu op een droge +25. Een zeer aangename verandering. Ik bestel een brochete, en deze is lekker mals, dus dat ging er ook prima in. Behalve het aangename klimaat, zijn onze oude vrienden van het seizoen ook weer terug zodra het eten op tafel wordt gezet. Dus het is een gevecht tussen ons en de vliegen wie het eerste iets te eten hebben. De strijd eindigt met een tussenstand van 1-0 voor de mensen. Het gebied waar we nu in beland zijn is een beetje de betuwe van marrokko, en dat is ook wel te merken aan de fruitgaarden en de grotere en luxere woningen van de landeigenaren. Wat ook wel opvallend hier is zijn de taxies. Bij steden als meknes en fez waren het voornamelijk oude creme mercedesen uit de jaren 70, terwijl het hier groene oude opels zijn. Wat hier nog veel rondrijd als vrachtwagens zijn bedfords in ronde vormen. Ik heb ze wel eens op tv en in een museum gezien, maar nog nooit in het wild gebruikt.

We komen aan in Taroudannt, dit is een soort Marakech in het klein. Het hotel ziet er prima uit, en we vluchten allemaal als eerste naar de douche. Dit was een waar walhalla. Lekker warm water, en door het badkamerraam had je uitzicht op palmbomen en een blauwe lucht. Daarna nog een baard verwijderen, en kunnen ons weer in het publiek vertonen.

Voor het avond eten zijn we de stadt in gegaan. volgens de gids was het vlak bij, paar keer rechts en een paar keer links. Alleen de praktijk was iets anders, dus in hetdonker waren we knap verdwaalt. Zelf met de kaart welke we mee hadden gekregen. Gelukkig wilde een locale bewoner ons helpen om het plein te vinden. Al snel kwamen we er achter dat de afstanden op de kaart in werkelijkheid wel een stuk groter waren. Op het plein een cafeetje binnen gelopen en dar ons tegoed gedaan aan de brochettes. Smaakte opperbest.

Categories: Uncategorized | Leave a comment